Kavgam

Bilmiyorum, var mısın, yok musun?
‎Bir gizem perdesinin arkasında mısın?
‎Eğer varsan, nesin, ne değilsin?
‎Ne ben biliyorum, ne de bir bilen var.
‎
‎Eğer varsan, bil ki çok ama çok kötüsün.
‎Bu dünyadaki acıların sebebi sensin.
‎Gaddar, zalim, vicdansızsın;
‎Sen, zulmün ve kötülüğün vücut bulmuş hâlisin.
‎
‎Bombalar altında can veren insanların inlemelerinden,
‎Açlıktan ölen çocukların feryatlarından,
‎Tecavüze uğrayan bebeklerin çığlıklarından
‎Zevk alan, bir sadist misin?
‎
‎Adaletsiz, zalim ve sadist bir el olamaz;
‎Bu, vicdanın ve aklın kabul edeceği bir şey değildir.
‎O hâlde yoksun sen — yok olasıca!
‎Varlığın bir yalan, yokluğun ise bir gerçektir.
‎
‎Varsan bile, duy beni; bu, benim kararımdır:
‎Gözümde, kalbimde, hayatımda yok hükmündesin.
‎Sen benim için silinmiş, hükümsüz ve anlamsızsın.
‎Yokluğunda buldum kendi adaletimi, kendi sesimi.

Not: Bu şiir, dünyada hüküm süren kötülüğe, insanlığın kaybettiği vicdana ve adaletsizliğe karşı yazılmış bir sesleniştir.