Bir Ömrün Ardından: Kayınvalideme Veda

23 Mart 2026 Pazartesi günü kayınvalidemi kaybettik. Bu cümleyi kurmak bile insanın içini burkuyor. Ölüm, hayatın değişmez bir gerçeği olsa da, insanın kalbine dokunan birini uğurlamak her zaman zor.
‎
‎Eşimle 27 yıldır evliyiz. Bu da demek oluyor ki kayınvalidemi neredeyse 30 yıldır tanıyorum. Hayatımın büyük bir bölümünde o vardı. Sadece eşimin annesi değil, aynı zamanda hayatın içinden, Anadolu’nun özünü taşıyan güçlü bir kadındı.
‎
‎Kayınvalidem tam anlamıyla bir Anadolu hanımefendisiydi. Hamarattı, eli açıktı, ikram etmeyi severdi. Evine geleni boş çevirmez, gönlünü de sofrasını da açık tutardı. Vefalıydı; insan ilişkilerinde samimiyeti hissedilirdi. Zeki ve ileri görüşlü bir kadındı. O neslin çoğunda olan ama bugünlerde pek rastlayamadığımız bir duruşu vardı.
‎
‎Zaman geçti… Hepimiz gibi o da yaşlandı. Ve yaşlılık, insanı bazen bambaşka bir hale bürüyebiliyor. Çocuk gibi inatçı, bazen de hoyrat bir ruh haline bürünebiliyor insan. Onu bu haliyle görmek başta beni şaşırtmıştı. Ama şimdi dönüp baktığımda bunun hayatın doğal bir parçası olduğunu daha iyi anlıyorum. Yaşlılık, insanın gücünden olduğu kadar, sabrından da sınandığı bir dönem.
‎
‎Vadesi doldu ve aramızdan ayrıldı. Onu, kayınpederimin yanına defnettik. Şimdi ikisi de yan yana… Hayatta olduğu gibi, ebediyette de birlikte.
‎
‎İkisini de özleyeceğim.
‎
‎Ama bu yazı sadece bir veda değil, aynı zamanda bir teşekkürdür. Çünkü bana dünyanın en iyi kalpli kadınını, eşimi, hayat arkadaşımı hediye ettiler. Bu, ömür boyu taşınacak bir minnettir.
‎
‎Sevgili anne ve babacığım,
‎İyi ki vardınız.
‎İyi ki hayatıma dokundunuz.
‎İyi ki sizin damadınız, kızınızın eşi oldum.
‎
‎Hakkınızı helal edin.
‎
‎Devriniz daim olsun.