Anason Kokulu Bir Gece

Bir kadeh kaldırdım geceye,
‎Ay düştü rakımın beyazlığına.
‎Dünya döndü usul usul,
‎Ben döndüm kendi yalnızlığıma.
‎
‎Anason kokusu sardı dört yanı,
‎Bir eski deyiş değdi gönlüme.
‎Sazın teli ağladı derinden,
‎Dertler dizildi önümde.
‎
‎Bir yudumda Kerbela’ya vardım,
‎Bir yudumda Tanrı Dağları’na.
‎Ruhum çıktı beden kafesinden,
‎Kondu yıldızların yanına.
‎
‎Semah döndü göğün altında,
‎Döndü dağın başında.
‎Döndü gönlüm kendi etrafında,
‎Aradı kaybettiği canı.
‎
‎Ne astraldeydim ne düşte,
‎Ne dünyada ne de ötede.
‎Bir ses vardı içimin içinde,
‎”Aradığın sensin” dedi.
‎
‎Döndüm yine kendime doğru,
‎Kadehimde gece kaldı.
‎Deyiş sustu, saz sustu,
‎İçimdeki yolcu kalakaldı.
‎
‎Ve anladım o dem vakti;
‎İnsan ne kadar uzak giderse gitsin,
‎Kendini arayan her yol,
‎Yine kendine varır.