Bir Binanın Enkazında Kaybolan Vicdan

29 Ekim 2025 – Cumhuriyet Bayramı sabahı…

29 Ekim sabahı, Cumhuriyet Bayramı’nın coşkusuyla uyandım. Saat yedi civarıydı. Hazırlandım, oğlumu da kaldırıp birlikte arabaya bindik. Güneşli, umut dolu bir sabahtı. Her şey sıradandı — ta ki iş yerimizin yakınındaki metro istasyonu inşaatına yaklaşıncaya kadar.

Bir anda siren sesleriyle irkildim. Sağımda ambulanslar, solumda itfaiyeler, arama kurtarma ekipleri… O an içimden bir ses yükseldi:
“Eyvah Galiba metro istasyonu inşaatı çöktü… Yazık, günah.”

Bir yanlış anlaşılma değil, bir felaket

Dükkanımıza vardık, kepenkleri açtım. Çöpleri dökmek için dışarı çıktığımda polislerin yolu kapattığını gördüm. Merakla sordum:
— “Ne oldu arkadaşlar, metro inşaatımı çöktü?”
Polislerden biri kısa bir cevap verdi:
— “Evet abi, metro inşaatında çöküntü olmuş.”

Bu sözlerin ağırlığıyla dükkâna döndüm. Oğluma anlattım.
O ise sosyal medyadan bakıp bana döndü:

“Hayır babacığım,” dedi, “metro değilmiş. Orada bina çökmüş.”

Ve gerçekten de bir bina çökmüştü.
O binada dört kişi hayatını kaybetmişti.
Güneşin aydınlattığı bir Cumhuriyet Bayramı sabahında, bazı insanların dünyası karanlığa gömülmüştü.

Yüreğim kaldırmadı vicdanım el vermedi

O enkazı görmeye ne kalbim, ne gözüm dayanabildi.
Ertesi gün, yani 30 Ekim’de, yine işime giderken o bölgeden geçmem gerekiyordu. Ama geçemedim. Yolu uzattım. Yüreğim, Vicdanım izin vermedi.

Ben sıradan bir vatandaşım. Ne belediyede, ne devlette, ne de mahalle yönetiminde bir görevim var. Ama ben bile o enkazın önünden geçemiyorken, o enkazın sorumlularının istifa etmemesi, özür bile dilememesi, hiçbir şey olmamış gibi davranmaları…
İşte bu, o çöküntünün kendisi kadar acıttı canımı.

Bir ülkenin adalet aynasıdır

Biz halkız. Görmemiz, unutmamamız, sorgulamamız gerekiyor.
Çünkü artık biliyoruz:
Bu ülkenin yönetenlerinde de, dünyanın düzeninde de adalet kalmadı.

O binada ölenler; kiracı, emekçi, gariban insanlardı.
Onların hayatı bir dosya numarasına, bir haber başlığına dönüştü.
İnsanın kelimeleri boğazına düğümleniyor. Çünkü biliyoruz ki…
Elimizden bir şey gelmiyor.
Sadece adalet bekliyoruz.

Ama artık sadece beklemek yetmiyor.
Adalet istiyoruz. Gerçekten istiyoruz.

Not: Bu satırlar, 29 Ekim 2025 sabahı Kocaeli Gebze’de yaşanan bir çökme olayına tanıklık eden sıradan bir vatandaşın kalbinden dökülmüştür. Bir bina çökerken sadece beton değil, insanların güveni, vicdanı ve adalet duygusu da enkaz altında kalmıştır.