‎Gebze

‎Doğduğum yer değilsin belki sen,
‎Ama büyüdüğüm yer sensin Gebze.
‎Karnım doyduğu kadar bu şehirde,
‎Aklım da, ruhum da doydu bu şehirde.
‎
‎Kök saldım toprağında,
‎Yaprak döktüm rüzgârında.
‎Sevdim, sevildim, âşık oldum,
‎Aşık olundum sokaklarında.
‎
‎Dünyaya gözümü burada açmadım,
‎İlk nefesim bu şehirde olmadı belki.
‎Ama hissediyorum içimin derininde,
‎Son bakışım Gebze’ye olacak sanki.
‎
‎Çocukken yağmurunda ıslandım,
‎Sokaklarında büyüdüm fark etmeden.
‎Okudum, evlendim, yuva kurdum,
‎Hayat aktı gün gün içimden.
‎
‎Biri prenses, biri prens iki can verdin,
‎Bir ömür bağladım yarınlara.
‎Aynaya en güzel hâlimle baktım,
‎Gebze’de yazıldı kaderim satırlara.
‎
‎Güldüm kahkahalarla gün ışığında,
‎Ağladım sessiz gecelerde bazen.
‎Sevinçten göğe değdi ayaklarım,
‎Dertten daraldı nefesim kimi zaman.
‎
‎Ama her duyguyu sende yaşadığım,
‎Her yol yine sana çıktı Gebze.
‎Toprağına kök, rüzgârına yaprak oldum,
‎Hayatım seninle oldu hece hece.
‎
‎Bir şehir değil artık benim için sen,
‎Hatıra, emek, alın teri.
‎Bir ömürlük “ev”sin kalbimde,
‎Adınla başlar, adınla biter bu şiir:
‎Gebze.