Taşımaktan İzlemeye

Hayat bir kasa karışık elma,
‎Omzunda, yokuş yukarı taşınır.
‎Gençlik aceleci, nefesi bol,
‎Adımlar hızlı, yük hafif sanılır.
‎
‎Zaman geçtikçe yol daralır,
‎Yokuş biraz daha dikleşir.
‎Elmalar ağırlaşmaz belki,
‎Ama kollar sessizce yorulur.
‎
‎“Zirve burası” dersin bir an,
‎Sırtını doğrulturken gururla,
‎Küçük bir sarsıntı bozar dengeni,
‎Dökülür elmalar yokuş aşağı.
‎
‎Gençken koşarsın peşlerinden,
‎Yuvarlanan her şeye yetişmek için.
‎Dizlerin kanar, avuçların boş,
‎Yine de vazgeçmezsin hiçbir elmadan.
‎
‎Sonra yaş gelir, akıl oturur,
‎Anlarsın her düşen tutulmazmış.
‎Bazı kayıplar kaderindir,
‎Bazı yükler zaten sana ait değilmiş.
‎
‎Oturursun yol kenarına,
‎Yokuş aşağı akan zamana bakarsın.
‎Elmalar yuvarlanır, sen gülümsersin;
‎İzlemenin, taşımaktan daha keyifli olduğunu anlarsın.