Herkes Atatürk’ü Sevemez: Atatürk’ü Sevmek Zor İştir

Eskiden bir beklentim vardı. Belki safça, belki fazla iyimserce… Bu ülkede yaşayan herkesin Atatürk’ü sevmesini beklerdim. Sevmeyenlere kızardım. Hatta içten içe üzülürdüm.

“Nasıl olur?” derdim. “Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan biri Atatürk’ü nasıl sevmez?”

Sonra düşündüm. Uzun uzun düşündüm.

Ve fark ettim ki mesele sandığım kadar basit değil.

Çünkü Atatürk’ü sevmek öyle herkesin harcı değil.

Atatürk’ü sevmek için akıl gerekir.
Sorgulayan bir beyin gerekir.
Körü körüne değil, anlayarak, idrak ederek sevmek gerekir.

Atatürk’ü sevmek için ahlak gerekir.
Doğruyla yanlışı ayırabilecek bir vicdan gerekir.

Atatürk’ü sevmek için şeref gerekir, onur gerekir.
Eğilip bükülmeyen bir karakter gerekir.

Atatürk’ü sevmek için okumak gerekir.
Kitap karıştırmadan, belge görmeden, tarih bilmeden olmaz.

Atatürk’ü sevmek için tarih gerekir.
Gerçekleri bilmek, yalanla gerçeği ayırmak gerekir.

Atatürk’ü sevmek için bilim gerekir, ilim gerekir.
Cehaletle Atatürk sevgisi yan yana durmaz.

Atatürk’ü sevmek için araştırmak gerekir.
Emek gerekir.
Zaman gerekir.
Sabır gerekir.

Kısacası Atatürk’ü sevmek bir emektir. Bir çabadır. Bir karakter meselesidir. Kolay değildir.

Ama Atatürk’ü sevmemek…
İşte o çok kolaydır.

Hiç okumaz, araştırmaz, anlamazsın. Sadece bir deliden duyduklarınla yetinirsin.

Aklını kullanmazsın. Vicdanını susturursun.
Ve en önemlisi… şeref ve onur gibi kavramlarla bir bağın kalmaz.

O yüzden artık herkesin Atatürk’ü sevmesini beklemiyorum.

Çünkü anladım ki bu, herkesin yapabileceği bir şey değil.

Herkes Atatürk’ü sevemez.

Ve ben artık bunlara kızmıyorum.
Sadece kimin neden sevmediğini çok daha iyi anlıyorum.