Yazdım da Ne Oldu?

‎25 Mayıs’ta “Anadolu’da Bir Köy Hayali ve Bitmeyen Koltuk Sevdası” başlıklı yazımı yayımladım. O günden beri yazı yayınlamadım.
‎
‎Aslında bilgisayarın başına oturup birçok kez yazı yazdım. Butlan kararını eleştiren, kaybedenin muktedir iktidar olduğunu, kazananın ise Özgür Özel ve ekibi olduğunu anlatan uzun değerlendirmeler hazırladım. Düşündüm, araştırdım, yazdım…
‎
‎Ama sonra dönüp baktım ve yayınlamadım.
‎
‎Hatta sildim.
‎
‎Çünkü içimde giderek büyüyen bir soru vardı:
‎
‎”Düşünüyorum, anlatıyorum, yazıyorum… Ne değişiyor?”
‎
‎Yıllardır yazıyoruz. Düşünüyoruz. Konuşuyoruz. Eleştiriyoruz. Uyarıyoruz. Sonra ne oluyor?
‎
‎Çoğu zaman hiçbir şey.
‎
‎Ama işin ilginç (kötü) yanı, yazılanlardan dolayı ortaya çıkan riskleri, mahkemeleri, soruşturmaları ve stresi yaşayanlar da yine yazanlar oluyor.
‎
‎Bir noktadan sonra insan kendine dönüp bakıyor ve yorulduğunu fark ediyor.
‎
‎Belki de şu sıralar yaşadığım şey tam olarak bu.
‎
‎Pes etmek mi?
‎
‎Belki biraz.
‎
‎Teslim olmak mı?
‎
‎Belki biraz da o.
‎
‎Ama daha çok, omuzlarında taşıdığı yükü yere bırakıp dinlenmek isteyen bir insanın ruh hâli.
‎
‎Çünkü bazen ülkenin bütün sorunlarını sırtlanmış gibi hissediyorsunuz. Sonra bir gün fark ediyorsunuz ki dünya dönmeye devam ediyor, insanlar günlük hayatlarına devam ediyor ve siz sadece kendi ömrünüzden eksiltiyorsunuz.
‎
‎Son günlerde sabah kalkıyorum, sahile gidiyorum.
‎
‎Denize giriyorum.
‎
‎Biraz yüzüyorum.
‎
‎Kafamı dağıtıyorum.
‎
‎Hatta bu satırları da denizin kenarında, yüzüp çıktıktan sonra yazıyorum.
‎
‎Karşımda dalgalar var.
‎
‎Gökyüzü açık.
‎
‎Rüzgâr hafif hafif esiyor.
‎
‎Ve kendi kendime düşünüyorum:
‎
‎”Ülke yanıyor da bir benim mi derdim?”
‎
‎Belki de bazen insanın kendine böyle bir izin vermesi gerekiyor.
‎
‎Her kavgaya koşmamak.
‎
‎Her tartışmanın içinde olmamak.
‎
‎Her yükü omuzlamamak.
‎
‎Bazen sadece oturup denizi seyretmek.
‎
‎Bazen sadece nefes almak.
‎
‎Bazen de dünyanın bütün dertlerini birkaç yüz yıllığına kenara bırakıp hayatın tadını çıkarmak.
‎
‎Çünkü ne kadar kabul etmek istemesek de hayat; siyasetten, seçimlerden, koltuk kavgalarından ve bitmeyen tartışmalardan ibaret değil.
‎
‎Bugünlük böyle olsun.
‎
‎Belki yarın yine yazarız.
‎
‎Belki yine eleştiririz.
‎
‎Belki yine memleket meselelerini konuşuruz.
‎
‎Ama bugün değil.
‎
‎Bugün deniz var.
‎
‎Bugün güneş var.
‎
‎Bugün biraz huzur var.
‎
‎Ve bugün kendi kendime şunu söylüyorum:
‎
‎”Bu ülkenin derdi bir benimi gerdi. Bundan sonrası biraz da yaşamak olsun.”
‎
‎Hadi o zaman…
‎
‎Bok gibi ekonominin.
‎Antidemokratik ülkenin.
‎Hep beraber biraz tadını çıkaralım.
‎Ohh…