Oğlum ve Ben

Hayat bazen insanı hiç beklemediği yerlere götürür. Bazen bir ihtiyaçtan, bazen bir hayalden, bazense sadece sevdiklerin için adım atarsın. Bizim hikâyemiz de öyle başladı… Çocuklarım, ailem ve özellikle canım oğlum için kurduğumuz aile işletmemiz.
‎
‎Günlerdir oğlumla birlikte koşturuyoruz. Sabah erken saatlerden gece geç saatlere kadar çalışıyoruz, yoruluyoruz, sıkıntıya giriyoruz. Ama bu süreç bana bir şey daha verdi: Oğlum Kadir’imi daha yakından tanıma fırsatı.
‎
‎Oğlum ya… Hâlâ gözümde küçücük, elimi tutan, dizime başını koyan bir çocuk. Ama şimdi bakıyorum da, koca bir adam olmuş. Beni düşünüyor, koruyor, kolluyor. “Baba sen kaldırma, ağır gelir.” diyor. “Yorma kendini, ben taşırım.” diyor. Beni yürütmüyor bile, yorulmamdan korkuyor. Bu durum benim hem duygulandırdı hem gurlandırdı. Ne zaman büyüdü de böyle oldu?
‎
‎Bazen geceleri yorgunluktan gözüm kapanırken düşünüyorum… Ya işlerimiz tutmazsa? Ya olmazsa? Dürüst olayım, umurumda değil. Ben oğlumla bu yola çıkmışım ya, onunla aynı yükün altına girmişim ya, bana bu yeter. Oğlum için denedim ya… Gerekirse biraz daha sıkıntıya girerim, biraz daha yorulurum. Ama onun bana gösterdiği sevgi ve saygı, her şeye bedel.
‎
‎Bu işletme belki büyür, belki de sadece bir anı olarak kalır. Ama ben bu süreçte oğlumla kurduğum bağı, gözlerindeki sevgiyi ve beni düşünmesini asla unutmayacağım. Çünkü asıl kazanç, işin büyüklüğü değil, birlikte verilen emek ve paylaşılan sevgidir.
‎
‎Canım oğlum… Seninle bu yolda yürümek, hayattaki en büyük şansım. Her şeyim senin için. Olmazsa da canın sağ olsun, yeter ki sen mutlu ol.
‎İyi ki varsın, iyi ki benim canım oğlumsun.
‎Ah be eşek herif… Yazarken duygulandım, ağladım bile. Ama bu gözyaşları hüzünden değil; gururdan, mutluluktan.
‎Teşekkür ederim oğlum, iyi ki hayatımdasın.