Aklın Yükü

Ey akıl, terk et beni,
Nedir senden çektiğim?
Senin yüzünden ne mutlu olabiliyorum
Ne de huzuru bulabiliyorum.

Görüyorsun haksızlığı,
Görüyorsun hukuksuzluğu,
Ne susmama izin veriyorsun,
Ne unutmama fırsat bırakıyorsun.

Senin olmadığın insanlara bakıyorum,
Hem huzurlular, hem mutlular.
Ne gam var gözlerinde, ne de dert,
Öylesine hafif, öylesine kaygısızlar.

Siktir git, terk et beni!
Bırak ben de onlar gibi olayım.
Bir gün olsun düşünmeden yaşayayım,
Bir an olsun huzuru, mutluluğu tadayım.