Dost mu, Düşman mı?

Ben Anadolu’nun küçük bir ilinin, küçük bir ilçesine bağlı, küçücük bir köyünde doğdum. Gerçekten de öyle; gösterişsiz, sade bir hayatın tam ortasından geldim. Çocukken dizimiz yaralanınca değil, biri yalan söyleyince canımız yanardı. Çünkü bizde “insan” kutsaldı. Söz namustu. Gözünün içine bakınca birini tanıyabileceğine inanırdım.

Belki de bu yüzden…
Kendimi hep fazla güvenirken buldum insanlara. Daha tanımadan “abi” dedim, “abla” dedim, kardeşim dedim. İçimde biriktirdiğim sevgiyi, saygıyı hiç esirgemedim. Ne varsa, olduğu gibi sundum.

Ama işte tam da bu yüzden, en büyük darbeleri dost sandıklarımdan yedim.
Yoldan geçen bir yabancı sana bağırıa, hakaret etse aman tanımıyorum delimi”ne der ne derse desin” der geçersin. Ama dost bildiğin birinin bir bakışı vardır… İçini deler geçer. Söz söylemez ama yüreğinde yankılanır. Sanki Konya Ovası’nda bir anda açılan bir obruk gibi… Sessiz ama derin. Gözle görülmez ama ruhu yutar.

İşte o andan sonra bir şeyler değişiyor insanda.
Artık her gülen yüze aynı güvenle bakamıyorsun. Her omza yaslanamıyorsun.
İnsanlara karşı bir mesafe giriyor araya. Belki bir koruma kalkanı, belki geçici bir savunma mekanizması… Ama gerçek şu ki; artık eskisi gibi değilim.

Ben hâlâ sevgiye aç biriyim.
Hâlâ içim kıpır kıpır oluyor birine güvenmek, bağ kurmak istediğimde.
Ama artık kendimi tutuyorum. Çünkü çok kırıldım.
Ve kırıldıkça içimdeki o saf çocuk biraz daha geri çekiliyor.

Yine güveneceğim belki…
Yine seveceğim, yine inanacağım.
Çünkü bu huy değil, bu karakter.
Ama artık herkesin kalbime kolayca girmesine izin veremem.
Çünkü bazı yaralar çok derin, bazı bakışlar çok soğuk, bazı sessizlikler çığlık gibi…

Şu anlık biraz durdum.
Biraz izliyorum.
Dost kim, düşman kim…
Bunu ayırt etmeyi öğrenmeye çalışıyorum.
Ve en önemlisi; önce kendime değer vermeyi.

Biliyorum bu satırları okuyanların arasında benim gibi olanlar var.
Çok sevdiniz. Çok değer verdiniz.
Karşılığında ne aldınız bilmiyorum ama bildiğim bir şey var:
Temiz kalpli olmak bir zaaf değil, büyük bir cesarettir.

Ve bu dünyada hâlâ iyi insanların varlığına inananlar kaybetmez.
Sadece biraz daha geç güvenir, biraz daha zor sever.
Ama yürekten sever.